Co to jest konsultacja psychologiczna
Pierwsze spotkanie z psychoterapeutą, nazywane konsultacją, daje możliwość osobie zainteresowanej podjęciem psychoterapii poznanie specjalisty, przedstawienie trudności, które wpłynęły na decyzję o zgłoszeniu się, oraz sprawdzenie, czy terapia wydaje się obu stronom właściwym sposobem pomocy.
Pierwsze spotkanie to jeszcze nie psychoterapia. Do podjęcia decyzji o psychoterapii potrzebna jest odpowiednia wiedza, czym ta forma pomocy jest, czy ma szansę przynieść pożądaną zmianę, jak będzie wyglądała i jak długo trwała (choćby w przybliżeniu), a także – czy dany psychoterapeuta wydaje się właściwym człowiekiem do współpracy.
Konsultacja, która niekiedy obejmuje więcej niż jedno spotkanie, ma właśnie dawać możliwość ustalenia odpowiedzi na te wszystkie pytania. Niekiedy konsultacja, w czasie której można lepiej, w nowy sposób przyjrzeć się własnej sytuacji życiowej, swoim przeżyciom i uczuciom, stanowi wystarczającą pomoc.
Konsultacja nie jest zobowiązaniem do podjęcia psychoterapii. Z konsultacji można korzystać wielokrotnie, wyjaśniając rozmaite wątpliwości i uzyskując odpowiedzi na pytania dotyczące psychoterapii, jej zasad, czasu trwania, odpłatności, celu. Konsultacja jest też okazją do rozmowy o kontakcie z psychoterapeutą - czy kontakt ów jest wystarczająco dobry, jakie budzi obawy.
Poufność w psychoterapii
W czasie rozmów wstępnych można dowiedzieć się, jak psychoterapeuta rozumie zasadę poufności spotkań terapeutycznych.
Ponieważ jestem psychoterapeutą certyfikowanym przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne, obowiązują mnie zasady etyczne tego towarzystwa (tutaj można zapoznać się z treścią dokumentu).
Poufność w przypadku pracy z osobami pełnoletnimi
Gdy z konsultacji lub psychoterapii u mnie korzysta osoba pełnoletnia, obowiązuje mnie całkowite milczenie na ten temat. Nie wolno mi ujawnić ani treści rozmowy, ani faktu, że z daną osobą rozmawiam. Innymi słowy, tajemnica obejmuje nie tylko treść konkretnego kontaktu psychoterapeutycznego, ale i sam fakt jego istnienia.
Wyjątek stanowią sytuacje bezpośredniego zagrożenia zdrowia lub życia mojego pacjenta - wówczas mogę podjąć decyzję o zwróceniu się do lekarza, który może udzielić pomocy adekwatnej do sytuacji.
Część informacji z rozmowy wynoszę także na potrzeby tak zwanej superwizji, czyli instrumentu kontroli jakości pracy psychoterapeuty - jednak wówczas nadrzędnym celem jest dobro pacjenta, a więc jestem zobowiązany do możliwego poszanowania jego prywatności i utrzymania należnego mu szacunku.
Poufność w przypadku pracy z osobami niepełnoletnimi
Prawni opiekunowie osoby niepełnoletniej (najczęściej rodzice) mają prawo do informacji o trwaniu psychoterapii oraz do ogólnej informacji o jej przebiegu. Staram się jednak tak organizować rozmowę z opiekunami na ten temat, by mój niepełnoletni pacjent był przy niej zawsze obecny albo by to on udzielał tych informacji, którymi chce się podzielić.
Tak jak w przypadku pracy z osobami dorosłymi, mam prawo ujawnić informację o realnym w mojej ocenie bezpośrednim zagrożeniu zdrowia lub życia pacjenta.